Denemeler

Bayram Sabahları

 Bayram sabahlarını hiç sevmem ben. Hatırladığım ya da hatırlayabileceğim güzel bir anım olmadı hiç çünkü. Evet, hep güzel elbiselerim oldu. Alamasak bile teyzem dikerdi mutlaka ama genelde annem ya da anneannem alırdı. Pileli, dantelli elbiseler, kadife pantolonlar, kazaklar vs. vs. çeşit çeşit güzel giysiler. Rugan ayakkabılarım hep gıcır gıcır olurdu. Süslü tokalarım. Dantelli çoraplarım. Bukleli saçlarımla tam bir bayram çocuğu olurdum.

  Hayır, yanlış anlaşılmasın zengin çocuğu falan değildim. İki kuruş maaşa çalışan, emekli annesi, okuyan iki kız, bir erkek kardeşi ile oturan aslında kıt kanaat geçinen bir memur annenin kızıydım. Bilmiyorum belki de yemez içmezlerdi hatta giymezlerdi ama beni bayram sabahı mutlaka giydirirlerdi. Ama sevmem yine de bayram sabahlarını ben.

  Ruh yoktur çünkü o sabahlarda. Günaydınla gülümseyen bir annem yoktu mesala. Bir bağırışla kalkardım yatağımdan, üzerimi giyinirken defalarca kirletmemem gerektiği hatırlatılırdı. Annemin ve anneannemin kavgaları arasında yapılan kahvaltıların ardından ya büyükleri bayramlaşmaya giderdik ya da kavga dövüş annemin arkadaşlarına. Benden iki yaş küçük kardeşimde şaşkın olurdu anlamazdı. Bende anlamazdım aslında neyi paylaşamadıkları. Ama anlayamadığım başka şeylerde vardı tabi... Neden kavgaların sonu hep benim yüzümdeki tokatla biterdi mesela?… Annem beni döver. Anneannem elin kırılsın der kavga biter… Benim yüzüm kıpkırmızı…

  Bayram sabahlarını hiç mi hiç sevmem ben. Babam yoktur çünkü o bayramlarda. Ne sıcaklığı... Ne heybetli silueti ne de öpülecek eli… Kucağına alıp sıcacık saran kolları yoktur mesela…

  Bayramları sevmem ben. Harçlığım olur ama harcayacak yerim olmaz ki hiç… Lunaparkta çılgınlar gibi çocuklar gibi eğlenmeyi beceremem. Bilmem, bilemem… Evet, gideriz gitmez miyiz? Ama her sokak macerası dayakla biter. Çocuk olmak yasak çünkü bizim evde. Düşmek, koşmak yasak…

  Bayramları kutlamam ben, yas tutarım hatta çocuk olup ta yaşayamadığım bayramların yasını…

Yazan: Deniz Yıldızı