ŞİDDET BİR BAĞIMLILIK MI?

 

     Bu sabah haberleri izlerken onları kategoriye ayırmak fikri geçti aklımdan. Sabah haberlerinin kazalara, öğle haberlerinin ekonomiye, akşam haberlerinde de siyaset ve şiddete ağırlık verilmesi dikkatimi çekti. Şiddet üçüncü sayfa haberiydi.

  Aslında her gün nerdeyse birbirinin aynısı olup, sadece başkarakterleri değişik insanların haberlerini seyrediyoruz. Ve bizim üçüncü sayfa haberi olarak nitelendirdiğimiz “şiddet’in” aslında birinci sayfamızı ana yapımızı oluşturduğunun farkında bile değiliz.

   En önemlisi de karşı çıktığımız “şiddet” artık büyük insanların tekelinde değil. Öğlen yemeklerinde oğlumun okuluna gidiyorum Maksat beslenme kontrolü, ama genelde kendimi beslenmelerinden çok birbirini yiyen çocukları ayırırken buluyorum.

 Bir didişme, bir itişme söz konusu. Ana kucağından yeni çıkmış daha el kadar çocukların birbirlerine karşı böylesine acımasız eleştirilerini ve fiziksel güçlerini anlamak mümkün değil. Hangi arada bu kadar öfkeye sahip oldunuz? Ve neden?

  İnsanların hele ki çocukların bu derece acımasız olmaya iten dürtü nedir? Sanki içimizden atamadığımız derin bir öfke ve kinle doğuyoruz. Evde, okulda, işyerinde kısacası insanın var olduğu her yerde şiddetle karşılaşmak mümkün. Bu zapt edilemez öfke çocukluk döneminden ya da bize bırakılan miras mutsuzluklardan kaynaklanıyor olabilir mi?

    Ailemizden ya da çevremizden ne görüp öğreniyorsak, çocuklarımıza onu aşılıyoruz. Bunu farkında olarak ya da olmayarak yapıyoruz. Öğretmede zorlandığımız ya da öğrenmede zayıf gördüğümüz noktalarda, belki de kendi beceriksizliğimizi karşı tarafa şiddet göstererek aktarıyoruz. Oysaki karşı tarafa atılan her tokat güçten çok güçsüzlüğümüzü gösteriyor.

   

 Bu da şiddeti bir iletişim şekli olarak algılatmaktan başka bir işe yaramıyor. Düğünlerde, maçlarda sıkılan maganda kurşunları, töre cinayetleri, aile içi şiddet sanırım eğitimsizliğin geri dönüş şekli olarak karşımıza çıkıyor.

     

  Şiddetle algıladığımız, öğrendiğimiz duyguları, başkalarına ya da çocuklarımıza üzerine kendi şiddet duygularımızı da ekleyerek sunmaktan başka bir şey yapmıyoruz. O kadarki okul çağındaki henüz ergenliğe bile ulaşmamış çocuklar bile, en ufak sorunlarında şiddete, öldürücü darbelere sığınmaktan başka bir çözüm bulamıyorlar.

   

  Çocuklar o küçük bedenlerini öfkeye teslim ederken; aslında hayatlarını kendi elimizle mahvettiğimiz ve öfkeyi onlara miras bırakan bizler, suçu şiddet içeren programlara ya da oyuncaklara atıyoruz. İşin asıl kaynağı kendimizi asla yargılamıyoruz. 

  

  Bir başkası vurmadan içimizin yanmadığı çocuklarımıza, şiddeti aşılayanın aslında kendimiz olduğuna inanamıyoruz. Karşı tarafa atığımız her tokatın, bir gün karşımıza çıkabileceğini unutmamak gerekiyor.

  

  Uzun lafın kısası şiddet olmayan bir toplum istiyorsak; önce kendimizi eğitmeliyiz diye düşünmeden edemiyorum.

Sakin bir hayat ümidi ile sevgiyle kalın.