Aşk! Ey aşk! Aşkın acı başlayanı olur mu? Her aşk kendi güzelliği ile girer hayatımıza güzeli, çirkini, zengini, fakiri dinlemez. Hiç anlamadan, plansız bir yaz esintisinde ya da soğuk bir kış gecesinde süzülüverir hayatımıza… İşte o andan itibaren hayat başka bir anlam kazanır. Yeşili daha bir sever, maviden daha bir zevk alırsınız. Daha önce fark edemediğiniz kuş sesleri kulağınızdan eksik olmaz.
Ama en tutkulu aşk bile kaç yıl demeyeceğim, bazen kaç ay ya da kaç gün sürer? Elbette ki taraflardan biri sıkılıncaya veya konabileceği başka dalları buluncaya kadar… O an yıkıldığınız an gibi gelir.
Kimi toparlayamaz, günlerce belki de aylarca… Artık her şey hüzünlüdür. Dünyanın renkleri, çiçekler, böcekler, kuşlar önemini kaybeder. Aslında gidene değil elinden kaçırdığına yanar. Kimse severken terk edilmek istemez. Bazen bize uygun olmayan insanları bile isteriz ısrarla. Acı vereceğini üzeceğini bile bile peşinden koşarız. Çünkü o ulaşılmazdır. Zorlanmak, acı çekmek sadistçe hoşumuza gider anlayamasak ta…
Aşk budur işte! Yerinde durmaz, monotonluktan hoşlanmaz! Aşk kaçmalıdır, âşıkta kovalamalı… Aşk sevene acımaz. Sevilmek kaçmayı gerektirir. En kara sevdalar, en güzel aşklar bu tutkulu kovalamaca da yaşanır. Peki, kıymetli olabilmek için hep gitmek mi gerekir? Sevdiğini anlamak, anlatmak bu kadar zor mu dur? Maalesef evet, bazen kaçınılmazdır her şeyi olduğu gibi bırakıp zamana uymak. Çünkü aşkın kanunu değil mi KAÇANI KOVALAMAK…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder