“ Ben gidiyorum
artık, çocuğu okula bıraktım ona sahip çık” bu kelimler dökülürken dudakları
titriyordu kadının. Gözlerinden oluk
gibi akan yaşa rağmen boyun eğmemek için yutkunuyordu yeniden ve yeniden…
Acı mıydı?
Bıkkınlık mı onu ağlatan? Yoksa sessiz bir çığlık mı aslında? “Kendine gel
artık gidiyorum ben” yakarışları mı? Bir kadını yuvasından çocuğunun tatlı
kokusundan ayıran bir erkeğin umusamazlığı mı? Neydi? Hiç bilmiyorum, bildiğim
boğazım düğüm düğüm olmuştu. Her gün okul yolunda kızıyla rastladığım göz
aşinası olduğum birine kulak misafiriydim sadece… Kaldırımda öylesine yürüyen
bir yabancıydım. Ama duydum işte… Gözyaşlarını gördüm… İçim ezildi. Şahit
olmuştum bir hüzne bir yok oluşa…
“Dur demek “istedim. Bir kez daha düşün! Belki
bir fırsat… Ama kim bilir kaçıncı fırsattı bu? Sonu engellemek için ertelenen
kaçıncı fırsattı? Yüzüme baktı, başını eğdi, utandı. Utandırmak değildi aslında
isteğim, yarasına merhem olabilseydim keşke… “Seni sokak ortasında ağlatan utansın”
diyebilseydim.
Elimi omzuna
dokundurabilseydim… Ama yapamadım. Herkes birbirine öylesine uzak ki çekindim.
O acısına, ben hayatıma geri döndüm. Oysaki hayat paylaşınca güzeldir… Söyleyemedim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder