Çocuk Oldum

  Her doğum yeni bir başlangıcı anlatır. Bir umut bir hayat vaat eder. Tıpkı yeni bir fidan ya da çiçekteki tomurcuk misali… Gün be gün büyümesi meyve vermesi beklenir. Ve zaman o kadar hızla akıp gider ki nasıl büyüyüp geliştiğimizi olgunlaştığımızı anlamayız bile…

   Hayat mücadelesi içerisinde ise bir zamanlar çocuk olduğumuzu çoktan unutuvermişizdir. Bir düşünün en son ne zaman kumdan kale yapmıştınız? Ne zaman top peşinde terlediniz? Çalışmanın verdiği hırs yaşamın önümüze koyduğu zorlukların gölgesinde bir ekmek parasının bir su faturasının ardında çiçek kokularının güzelliğini, misketlerin birbirine vurduğu sesleri kim hatırlıyor?

    Oysaki bir zamanların çocukları şimdilerin babaları, anneleri dedeleri değil mi? Peki içlerindeki çocuklar nereye gitti? İçimizi kıpır kıpır yapan o müthiş duygular öldü mü yoksa? Elbette hayır! O duygular içimizi sıcacık yapan o kıpırtılar derinlerde bir yerlere sindi… Gizlendi… Evet, masumiyet öldü belki ama coşku hala içimizde… Yeter ki zaman zaman bile olsa çıkmasına izin verelim. Çünkü bizi umarsız hesapsız mutlu eden duygular çocuklukta saklı. Eğer erişemeyeceğimiz büyük mutlulukların peşinde koşarsak onu hiçbir zaman yakalayamayacağımızdan emin olabilirsiniz. Çıtayı yüksek tutmak yerine ara sıra çocuk olmayı deneyemez miyiz?

     Ben bunu yaptım. Oğlumun peşinde cips paketlerinden çıkan dövmeleri onunla birlikte koluma yapıştırdım. Çilek kokulu muz kokulu sakızlardan çiğnedim. Bahçede çukur kazıp çamurdan pastalar yaptım. Onun yediği patlayan şekerlerden yedim. Çizgi filmleri defalarca seyrettim. Kesme şekerle simit yedim. Su tabancası ile oynadım. Dondurmayı üzerime döktüm. Çoştum, güldüm kimi oyunda mızıktım kimi zaman kazandım. Onunla onun coşkusunda yoğruldum. İçimde ta derinlerde kalan kıpırtılarımı topladım. Çok oldum… ÇOCUK oldum…