Ama bu sabah ki olay sanırım son noktaydı. Bundan tam 2,5 ay önce en yakın arkadaşım rahatsızlanarak bulunduğumuz ilçenin devlet hastanesindeki acile kaldırıldı. Rahatsızlığı bel bölgesinden arka tarafa doğru yayılan şiddetli bir ağrıydı Acilden çeşitli tahliller yapılmak üzere polikliniğe gönderildi. Kan ve idrar örnekleri alındı. Sonuçlar çıktı. Acilden onu ürolojiye göndermişlerdi. O bölüm bizim işimiz değil dedi. Tahliller sonuçlandı ama yorumlayacak doktor henüz yok.Üroloji kadın hastalıklarına gönderdi. O bölümde bir şey bulamadı ancak acil olarak apandisit olabilir şüphesiyle genel cerrahiye yönlendirildi.
Genel cerrah yeni tahliller istedi.Tekrar kan ve idrar, tabi bunlara ek olarak ultrason ve BT tetkiki de eklendi.Arkadaşımın tam üç çocuğu var. Üstelik bir tanesi henüz ana kuzusu yani 2,5 yaşında ama annesinin hastane sürecinde ona anneannesi baktı. Henüz okul açık ve diğer ikisi okula devam ediyor. Çocuklarda annelerini merak etmekten perişan...Tahlil sonuçları ertesi günü çıktı ve yine cerrah kapısındayız. Tahliller pek bir şey söylemiyor ama evet sonuç kesin apandisit değil. Ağrı son hızıyla devam ediyor.Cerrah apandisit değilse o zaman başka şeylere bakılacak diyor ama ağrı kesici içmek yasak. Çünkü ağrının sebebi belli değil. Cerrah hiç abartısız iki üç gün tahlilleri tekrarladı. Sonuç elde sıfır...
Derken arkadaşım dayanamayarak başka bir hastaneye gitti. Çünkü ağrı dayanılmaz. Orda da tahlil istediler. Teşhis sonuçsuz. Derken aynı gün başka bir devlet hastanesinin acil servisine gidiyor. Sonuç sıfır... Arkadaşım çaresiz ağrısını da içinde saklayarak evine dönüyor. Hepimiz şaşkınız. Çocuklar annelerinin hastanelerde sürünmesinden huzursuz. Telefon trafiği devam ediyor. Herkes bir hastane önerisinde bulunuyor. Ancak özeller bu işe karıştırılmıyor. Malum hepsi çok pahalı. Normal hastanelerinde profesör ücretleri almış başını gitmiş. Onlara ulaşmak ne mümkün.
Üstelik hastane ayrımı yapmak niye?Hani insanlık için okumuşlardı. Ama hayır... Kesinlikle yanlış bir kanı bu. Anladım ki Tıp fakültesi daha iyi bir kariyer ve daha bol kazanç için çocukların aklına kazınıyor. İnsanlık ve hayat sözcükleri palavra...
Aileler ya kendi kazamadıkları üniversite hayalleri için ya da çocukların kariyerlerinden gurur primi yapmak için baskı yapıyorlarmış bunu şimdi anladım. Çünkü eğer kazançtan önce insan olmayı öğretseler bu adına doktor denilen pek çok kişi bu işi insanlık adına yapardı. Tabi gerçekten işinin ehli olanları tenzih ederim.
Her neyse konumuza dönelim. Arkadaşım ağrı sürecine devam ediyor. İyi değil... Derken mecburen başka bir hastaneye gidiyor. Oradaki doktorda tahlil istiyor. Kollar delik deşik. Moral sıfır... Tahlil sonuçları çıkınca teşhis yine yok. Doktor onu başka bir devlet hastanesine yönlendiriyor.Çünkü oradaki imkanlar kısıtlı. Derken hep birlikte arkadaşımızla yönlendirildiğimiz hastaneye gidip görüşüyoruz. Bize nefroloji bakıyor. Sisteskopi işlemi yapılacağı söyleniyor.
Ancak hemen gün verilmiyor. Ağrı hala devam ediyor. Ağrı kesici yok... Arkadaşım çocuklarının doktorundan tavsiye alarak onun bulunduğu Şişli Etfal hastanesine gidiyor. Tekrar aynı tahliller...Tahlil sonuçları karışık mesane kanseri üzerinde duruluyor. Moraller sıfırın altında. Şimdi ağrının yanında müthiş bir merak ve endişe var. Ne olacak ? Sonuç ne çıkacak? Peki sonuç bu derece kötüyse çocuklar ne olacak kaygısı... Arkadaşım perişan... Tabi bizde... Sisteskopi günü veriliyor ve işlem yapılıyor. Ancak biyopsi sonucu 15 gün sonra belli olacak diyorlar. Tabi karaciğer ve böbrek de işi ele aldı. Nefrolojiden sonra ürolojinin de fikri var. Ama sadece fikir kesin teşhis hala ortada yok. Karaciğer ve böbrek konusunda uygun bir doktor bulundu başka bir devlete ait hastanede... Şaşırmayın ama yine tahlil istediler. Üstelik yetinmeyip kolonoskopi ve endoskopi de istiyorlar. Eğer bunlarda sonuç alınmazsa böbrek biyopsisi yapacaklarmış.İstenen tahliller kanser araştırmaları yönünde. Üstelik kolonoskopi ve endoskopi için verdikleri formda bu işlem yapılırken veya sonrasında yırtılma, kanama vs. gibi vak'alar olabilir hatta ölümle sonuçlanabilir ibareleri var. Eğer çok cengaverseniz yaptırın olarak algılıyoruz biz...
Olay yanlış anlaşılmasın arkadaşım yaşıyor. Sağlıklı değil şu anda ama doktorların öğrencilik yıllarında yaptığı gibi kadavra da değil. Bunu doktorlara biri hatırlatsa iyi olacak Zira yapılmayan işlem pek kalmadı. Eğer biri çıkarda ameliyat derse bir o kalmıştı.
15 gün göz açıp kapayıncaya kadar geçmedi elbette sıkıntı ve stresle geçti. Biz yakın arkadaşlar canımız arkadaşımız dostumuzun sonuçlarını dört gözle beklerken düşünmekten ve sadece onu teselli etmekten başka bir şey yapamadık.
Bugün biyopsi sonucu çıkması gerekiyor. Arkadaşım uyuyamamış haklı olarak... Sonuç iyi çıksın diye merak ediyoruz. Ama yanlış anlaşılmasın biz asla umutsuz değiliz hep iyisini düşünmek istiyoruz. Doktorlarda işimizi zorlaştırmayıp bize yardımcı olsalardı belki bu daha kolay olabilirdi. Her neyse biyopsi sonucunu bekliyoruz. Arkadaşım aradı. Sonuç yok... Nasıl yok demeyin yok işte. hastane 15 gün derken bizim 15 iş günü saymamız gerekiyormuş. Belli bir tarih verilmiyor. Şu tarihte gelin yok. 15 iş günü kardeşim...
Derken arkadaşım büyük bir moral bozukluğu ile doktorun yanına gidiyor. Ama muhatap alacak kimse yok. Bir asistan koltuğa kurulmuş. Gayet rahat... Sizde önemsiz bir iltihaplanma var merak etmeyin bunun sonucu kötü çıkmaz diyor. Ne yani bunca zamanı bize zehir eden biyopsi için kullandıkları tabir bu mu? Elbette biz bu sonucu bekliyoruz ama biyopsi alınırken neden önemsiz bir iltihaplanma olduğu söylenmedi.
Üstelik arkadaşım "ben bu sonuca dayalı kolonoskopi ve endeskopi yaptıracağım" diyor. Doktorun verdiği cevap: Siz onları yaptırın. Onlar da da bir şey çıkmazsa fizik tedaviye gidersiniz. Olay bu mudur? Bu kadar basit mi?Bunca tahlil, çözümlenmeyen ve hala var olan ağrı ne olacak?Ağrı bizim işimiz değil öyle mi?
Düşünüyorum da bunca sene okumanın nedeni ne olabilir?İnsanlara karşı umursamaz tavırlar sergilemek için mi?Kabul ediyorum milyonlarca hasta var ve hepsi aynı kültüre aynı anlayışa sahip değil. Ancak unutulmaması gereken hasta ve insan oldukları... Pardon onlar okumuş... Hemde tıp fakültesinde süper harika... Oldukça cakalı, oldukça havalı... Biz onlara göre neyiz? Halk, hasta veya her neysek... Her şey olabiliriz ama insan değiliz.Üzerinde çalıştıkları kadavralar veya her yere taşıyabildikleri hani çoğunun baktıkça gururlansın diye odalarına koydukları iskeletler bile olabiliriz. Evet evet insan değiliz yoksa bize böyle umursamaz böyle ilgisiz davranırlar mıydı? Hastaneye gidersin, muayene olursun, beklediğin bir kaç cümledir: Doktorun yüzüne bakarsın. Neyin var söylesin diye... O sana bakmıyor bile...Neden? Bakacak vakti yok. Dirsek çürütmüş zira... Sabahtan bu yana yüzlerce hasta bakmış. Ama tek kelime etmiyorsun be doktor... Bir hastanın yüzüne bakıp ta " sizin şu hastalığınız var teşhisim bu" demiyorsun. Toplasan kaç kelime hadi onu da bırakın sadece iki kelime" teşhisim şu" bu kadar iki kelime...
Bunca sene okudun be doktor... Tüm Latince belki de İngilizce kitapları yuttun. Ama buna rağmen hastalarınıza söyleyecek iki kelime hatırınızda kalmadı öyle mi? Peki biz söylemezseniz teşhisinizi nereden bileceğiz? Artık bilgisayardan yazdığınız ve ne verdiğinizi ancak eczaneden satın alınca gördüğümüz ilaçları eczacıya sorararak mı? Yoksa internetten tek tek tahlil sonuçlarını bilgisizce yorumlayarak mı? Tıp okumayan bu ülkede adam değil mi?
İnanın veterinerler bile hasta hayvanların iyileşmesi konusunda oldukça titizler. Eğer benim oğlumda yazımda belirttiğim kendini insanlığa değil sadece kariyere ve paraya adayan doktorlardan olacaksa asla o mesleği seçmesini istemem.
Profesör olurken insan olmanın önemini unutanlar şikayetim size...Şimdi siz söyleyin ne yapalım? Sözün bittiği bir yer var ya biz oradayız? Biz ve diğer hastası olanlar, hastalar ne yapsın?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder