Dün bir sosyal paylaşım sitesinde Yılmaz Özdil'in yazısını paylaşmışlardı. Oldukça etkili oldukça gerçek ve oldukça hüzünlüydü. Sanırım herkes kendine bir pay çıkarabilirdi. Bende öyle yaptım. Amacım bu değildi ama duygularım beni öyle yönlendirdi. Önce sizinle yazıyı paylaşmak istedim.
Annemi aradım dün
Telefonla…
Vefatından sonra kapatmadık, sesini son kez oradan duyduğum hattını… Koparmıyorum bağlantıyı.
Arıyorum aklıma düştüğünde.
Uzuun uzun çaldırıyorum.
Açmıyorsa komşuda dır mutlaka.
Veya markete falan gitmiştir.
Alışmadı çünkü şu cep telefonu denilen alete, sabit telefonun yanına koyuyor, dışarı çıkarken çantasına almıyor iyi mi… Hadi bir ara gene ararım diyorum, kapatıyorum.
Bir senedir böyleyiz.
Arıyorum.
Komşuda dır.
Seninki komşuda değilse…
Uğra bugün kardeşim.
Yoksa çok arıyorsun.
YILMAZ ÖZDİL
İşte böyle, benim annem çok şükür hayatta ama bu duygu nasıldır biliyorum. Kardeşimi kaybettiğimde çok aradım. Ona ait telefonu defalarca çaldırdım. Bana hiç cevap vermeyeceğini bile bile çaldırdım.
Belki derste dir…
Belki de müşteri ile görüşmede…
Dedim.
Çaldırdım çaldırdım…
Hala ona ait kartvizitleri, öğrenci kartını saklıyorum. Onun gidişinden sonra postacı bir zarf getirdi ona… Üniversiteden gelmiş bir süre öylece baka kaldım. Sanki yaşıyor gibi, sanki hayatta gibi… Okul nereden bilecek değil mi? Yapması gereken yazıyordu sanırım ondan istedikleri bir şey vardı. Okuyamadım. Açamadım zarfı öylece sakladım…
Kim bilebilir ki yanında yakınında olanların ne zaman gideceğini? Ve kim garanti verebilir dakikalarına? Hep planlar yaparız. Yarın görüşelim, haftaya, bayrama ya da ne bileyim akşama…
Ama zamanın ve kaderin en büyük zevki planları bozmak değil midir? Hemde kimisini sonsuza dek…
Bir gün gideceğini hiç düşünmedim onun herkesin hatta kendimin bile öleceğini düşündüm ama onun asla… Birlikte planlar yaptık geleceğe dair… O kadar şansız gördük ki kendimizi bizi herkes terk eder de biz yaşlanınca bir başımıza kalırız dedik. Her yaşlılık planı gibi. Kareli battaniyelerimizle pencere önü muhabbeti yapacaktık…
Oysaki şansız saydığımız an'lar aslında çok ama çok şanslıymışız. Çünkü birbirimize sahipmişiz meğerse. İki can, iki kardeş, iki yürek…
Oysaki şansız saydığımız an'lar aslında çok ama çok şanslıymışız. Çünkü birbirimize sahipmişiz meğerse. İki can, iki kardeş, iki yürek…
Planlar tutmadı işte… O gideli tam on sene oldu. On koca sene… Zaman kendi planını yaptı: Ona göre doğru ilerliyor, bende yaşlanıyorum. Ama onsuz…
Hiçbir garantisi olmayan hayatımızda insanın sevdiklerinden başka mal varlığı yok, bunu unutmayın!
Yaşamadığınız ve ertelediğiniz an’lar dünyayı bile verseler dolmuyor. Sevdiklerinize sarılın. Benim üç kardeşim daha var.Artık şanslı olduğumu kabul ediyorum. Ve onları seviyorum…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder