KalbiminYarısı

 Bu sabah seni düşünerek uyanmadım. Çok sevdiğim bir arkadaşım hasta onu düşünürken birden sen düştün aklıma… Ne zaman bir hasta görsem ya da duysam seni hatırlıyorum. “Hatırlıyorum" dedim de sanki aklımdan çıkıyormuşsun gibi… Evet, hiç çıkmıyorsun… Sanki hala orada, her zamanki evinde oturuyorsun. Sabahları ne giyinsem diye dolabın önünde duruyorsun. Sonra da kollarını ve yakasını yıkadığın gömleğini tekrar giyinip aynı yollardan aynı işe gidiyorsun. Üzerinde beyaz gömleğin, siyah pantolon var. Mis gibi kokardın hep, saçlar gayet özenli… Elinde yanından ayırmadığın bilgisayarın ve notların…
  Çok özlüyorum seni hemde çok… “Hatırlar mısın?" diyeceğim ama komik bir cümle. Bizi hep benzetirlerdi. Siz ikiz gibisiniz. “Sen erkek ya da sen kız olsaymışsınız aynı olurmuşsunuz" derlerdi. Huylarımız farklıydı ama… Sen hep daha iyi oldun. Kavgayı en önce bırakan, küslüğü ilk bitiren… Allahtan çok korkardın. Küs kalınmaz derdin. Bende dayanamaz barışırdım. Ama hatırla ilk ben küserdim zaten. O zamanlar bu kadar ağlamazdım. Kızardım, küserdim ama ağlamazdım. Bak sen gideli ne çok şey değişmiş.
  Evet, her şey değişti ve herkes… Mesela ben, hani çok arkadaşım vardı ya hani çok sevenim. Meğer aslında kalbimi dolduran bir tek senmişsin… Bir tek sen…
  Sen gidince çok yalnız kaldım ben. Beni bir başıma bıraktın buralarda… Babam öldüğünde bile yetim hissetmedim kendimi. Hani biz birlikte yaşlanacaktık. Hani dizlerimizde battaniyelerimizle çocuklarımızı bekleyecektik. “Bizde şans yok evlendiklerimiz bir olur bizi terk eder, biz seninle baş başa kalırız" derdin. Ben buradayım… Hemde bir başıma… Peki, sen neredesin? Sözünü tutmadın. Belki de hayatında ilk defa sözünü tutmadın. Evet, hatırlıyorum da sen sözünün de eriydin. Bu kadar iyi olmak bütün güzel huyları barındırmak zorunda mıydın? Eğer kötü olsaydın belki de hiç hatırlamazdım. Belki her gün, her yataktan kalkışımda, her sevincimde, her üzüntümde ve her yalnızlığımda seni böylesine aramazdım. Gitmeyecektin…
   “Kızgınım" galiba ya da “kırgın mı?"sana… Belki de mezarına gidemeyişim ondan… Hayır, hayır ondan değil… Ben senin kadar iyi olamıyorum işte… Yine kandırdım bak.  Ben seni oraya hiç koyamadım ki. O gün o toprağa verdikleri sen değildin, sen olamazsın ki… Sen buradasın kalbimde sıcacıksın hala… Her gün seninle uyanıyorum ben, seni hatırlamak için o soğuk mezara ihtiyacım yok… İşte gelmeyişim, toprağına yüz sürmeyişim, saatlerce orada benim için boş olan o mezarda vakit geçirmeyişim ondan…
     Seni çok özlüyorum canım kardeşim, ama sen rahat uyu, mekanın cennet, kabrin geniş olsun… Ben burada seni her zaman çok sevmeye devam edeceğim…