Yokluğun ne kadar da ağır bir duyguymuş meğer...
Her şey beyinde biter derler ya! Olmuyor işte yokluğunu o kabul ediyor da gönlüm asla…
Neden bu eziyet? Nasıl bir yük bu?
Yokluğun!
Gel desem gelemezsin ki biliyorum.
Bende gelemiyorum.
Gelsem de görür müyüm? Onu da çözemiyorum
Zamansız umarsız gidişin var ya yaşamın yükünden daha ağır.
Ölüm işte bu nedir? Neden hep zamansız gelir?
Kimin hak ettiğini kim bilebilir?
Neden bunca gözü dönmüş katil,cani ruhlu acımasız insanlar varken masumları bulur. Acaba onları bu hayattan korumak için mi?Sorularım cevapsız tek bildiğim yokluğun...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder