Aşk ve İhanet Kardeşiliği

 Yeni bir yazar keşfettim bugünlerde, bugünlerde diyorum çünkü yaz ayları benim kitap okuyabilmem için en ideal zamanlar. Çünkü kışın  koşuşturması ve kısıtlı zamanlarından kurtulup tatil başladığı an itibarı ile kendime ayırabileceğim daha fazla vaktim oluyor. Bu da kitaplarla daha fazla zaman geçirmek anlamına geliyor.

 İşte bu yüzden yeni yazarları yani aslında yeni olmayan ama benim yeni tanıştığım yazarları keşfetmek, bu aylara rastlıyor. Evet, belki kendisi tanınmış ancak benim yeni tanıdığım bir yazar Hande Altaylı...

   Üç kitabı var. İlkini 2006 yılında yazmış. Ama ben tavsiye üzerine önce son kitabı “Kahperengini” okudum. Çok güzel bir kitaptı. Harika bir anlatım, yumuşak anlaşılır kelimeler, sıkılmadan okuyabileceğiniz tasvirler ve mükemmel kurgusuyla kitabı sonuna kadar merakla okumanızı sağlıyordu.

  Kitabın özetinden bahsedemeyeceğim zira bu yasaklanmış. Eh bu güzel kitaptan sonra öncekileri merak etmemek elde değildi.  Yazmış olduğu diğer kitaplarını da aldım onlarda en az sonuncusu kadar güzeldi. Bir solukta sıkılmadan okuyabileceğiniz türden...

    Hikâyeler aşk ve ihanet üzerine kurulmuştu. Kâh aldatanlar, kâh aldatılanlar için... Yani oldukça gerçek ve oldukça bizden...

     Okuduklarımda kurgu bile olsalar kızdığınız, kendinize ya da yakınlarınıza benzettiğiniz yönlerle karşılaşmanız mümkündü. Aşk ve ihanet farklı sözcükler olsa da aslında iç içe geçmiş iki ayrılmaz ikiliydi. Yani biri siyah, diğeri beyaz ama aslında ikiz kardeşler gibi…

     Gerçekten aşka şeytan karışmasa olmaz mı? Ya da mutlu olabilmek için başkalarının mutluluğunu hiçe sayıp illa kahpe mi olmak gerekir? Pek çok hata yaparız hayatta ama yapılması en çok acıtan, hatta sadece size değil kim bilir kaç kişiye de beraberinizde zarar verip acıya, kedere, hüzne sürükleyen hatalar vardır ki sanırım bunların en başında A-L-D-A-T-M-A gelir.

  Yeni başladığınız hayatın içinde mazisi temiz olan bekâr birini bulmak neden bu kadar zordur acaba? Gençken yapılan ya da gençliğin cahilliğine sığınan ama aslında o kadar da masum olmayan hatalar…

    Kitapta okuduklarımla duyduklarım ya da şahit olduğum aldatmaları kıyaslayınca birbirine o kadar denk düşütü ki hikâyelere daha bir bağlandım. Eğer hata yapan arkadaşınız ise ve evli biriyle bir ilişki kuruyorsa karşı tarafa boşanmadığı için kızabiliyorsunuz. Yani bu hakmış gibi. O zaman bakış açısı farklı oluyor çünkü yani arkadaşınız sevgilisi tarafından karısı ile aldatılıyor.

  Oysaki gerçek mağdur tamamen farklı, evde oturup hiç bir şeyden haberi olmayan, akşama kadar yüzüğünü köle misali parmağında taşıyan, evini, eşyasını, çocuklarını koruyup, hizmet eden, kocasının bir güler yüzü için canını bile verebilecek olan, hiç düşünülmeden, umarsızca aldatılmaktan kaçınılmayan. E-Ş aslında olayın gerçek kahramanı…

    Okuduklarımda farkına vardığım ve gerçek olan başka bir konu da aldatma işine ortak olan kadınların ya da erkeklerin vicdan azabı hep kısa süreli, yani olay ortaya çıkana kadar sonrasında her şeye ve her çirkefliğe alışıveriyorlar nedense. Hatta işi abartıp kendilerini haklı çıkaracak bahaneler yaratmaya kalkıyorlar.  “ama zaten zorla evlenmiş, ama zaten eşi pismiş, ama zaten ilgi göstermiyormuş. Ama ama ama…” İnsanoğlunun kendini haklı çıkarmak için ne kadar çok bahane üretebileceğine inanamazsınız. Üstelik bahanesine ilk inanan da sanırım kendisi. Ne kadar çekilmez, ne kadar pis ya da vs. ne olursa olsun kimsenin kimseyi aldatmaya hakkı yoktur.

  Cesaret isteyen aldatabilmek değil, bağlı olduğu kişiye S-A-D-A-K-A-T göstermektir. Yani kadın ya da erkek fark etmez bağlı olduğunuz kişiyi o anlamadan aldatmak marifet değil, düpe düz korkaklıktır.

   Hande Altaylı’ ya Sevgiler…