Dün sabah bir haber kanalında bir hırsızlık haberi izledim. Hırsızlar ellerini kollarını sallaya sallaya kasap dükkânını soymuşlar. Güvenlik kamerasına yakalanmışlar ama görüntü sadece kayıtlarda kalmış. Yani artık kimsede korku yok. Düşündüm de eskiden bekçiler vardı. Mahallede bir olay olsa bağırsan bekçi yardımımıza koşardı. Geceleri bekçiler sayesinde rahat uyurduk. Onun düdük sesi bize güven verirdi. Sokak sokak gezer tek başına asayişi sağlardı. Hırsızlar arsızlarda onlardan çekinirdi.
Tabi şimdilerde her şey gelişti teknoloji ilerledi. Nüfus, dolayısıyla da insanlar ve binalar çoğaldı. Bekçiler artık yok onları emekli ettiler yerine yenileri de gelmedi. Tamamen silinip tarihe karıştılar. İnsanlar artık o kadar azgın ve o kadar fütursuz ki acaba bekçilerin can güvenliği mi söz konusu oldu da bekçilik mesleği kalktı?
Şimdi diyeceksiniz ki bir telefonla polisi arayabiliyorsun. Sorun orada değil zaten. Arıyorsun aramasına da sorun hemen geliyor mu? Hayır gelmiyor. Yani iş öyle arka sokaklar ya da Behzat Ç. Dizisi gibi değil.
155’e telefon ediyorsun. Önce soruyor olay oldu mu? Sen kimsin? O kim? Nerde tarif et? Vs önce böyle bir zaman harcıyorsun. Ondan sonra da olay gerçekleşmeden gelemeyiz diye bir cevap alıyorsun. Tabi binlerce asılsız ihbara karşı yapılmış önlemler olabilir ama kurunun yanında yaşta kaynamış oluyor maalesef…
Örnek vermek istiyorum. Bir gece gürültü ile yataklarımızdan fırladığımızda karşı binadaki komşulardan bir karı kocanın kavgasına şahit olduk. Yaz günü pencere kapı açık bağırışmalar, yalvarmalar, çocuk ağlamaları biz karşı apartmana camadan müdahale etmeye çalışıyoruz.
Çünkü kadın “imdat” diye bağırıyor adamın elinde bıçak savurup duruyor. Çocuklar balkona kaçışmış. Hemen polisi aradık. Polis “aile kavgası “dedi. Bıçak var adamın elinde diye ekledik. “Olay gerçekleşmeden gelemeyiz” dedi. Nerdeyse iki saat kadar sonra geldiler tabi biz kapılarına dayanıp kadını çıkarmıştık. Uzun lafın kısası şimdi gel de eskiyi eski günleri, bekçileri özleme.
Sevgiyle Kalın
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder