BİTMEYEN AŞKLAR

  Bütün aşklar tatlı başlar. Güzeli, çirkini, katili, hırsızı, iyisi, kötüsü kısacası herkes bir aşk yaşar. Bir gün beni bırakıp gider diye hiç tedirgin olunmaz, ona bağırırken canın yanmaz, kaybetmekten hiç korkulmaz...

 

Aşk, çok güzel ve tarifi olmayan duygularla başlar… Ve biter.

  Hiçbir aşk sonsuza dek sürmez. Devamı zannettiğin duygu farklıdır. Genelde aşklar karşılıklı başlar ama karşılıklı bitmez. Her aşkın bir kaybedeni vardır mutlaka…

Sevgisi biten taraf,” ben artık oynamak istemiyorum bu aşk oyununu” diyemez kimi zaman. Dese de anlaşılmaz zaten, sesi duyulmaz. Bitirmek için her aradığında, onun hala “merak ettim iyi misin” demesi elini kolunu bağlar. Yan yana yürürken bile başka yerlere gitmeyi hayal etmeye başlar. Beyinlerde hep ayrı notalar çalar, yollar bir türlü kesişemez artık, aynı resme bakarken farklı manzaralar görülür ve aynı filmi izlerken farklı kahramanlara ağlanır.

 Âşık, ise candan kucaklamalarla yaklaşır, diğer taraf “kolum uyuştu” deyip çekene dek orada olmaya yanında yatmaya diretir. Ama yapılan her şey sonuçsuz kalır. En tatlı hayallerin, en derin bakışmaların yerini bezginlik, bıkkınlık, yorgunluk alır. Güzel sözlerle aşkın en kırmızısında başlayan sözcükler bile öksüz kalır.

  Kaybeden âşık, karşı tarafın sevgisinin bittiğini kabullenmek istemez, bu bir olasılık bile değildir onun için, inanmak güç gelir. Sadece yanında olabilmek, nefesini duyabilmek için bile olsa, ilişkinin her türlüsüne razı olur. Tabi asıl bencillik burada başlar. Seven taraf haklı olduğunu düşünür. Peki ya artık sevmeyen taraf?  Anlatamaz aşkının bittiğini, işte katlanılması zor günler bu andan sonra başlar.

  Yıpranan acı çeken hangi taraf olur sizce? Âşık olan çabalar, canını acıtsa da, bu aşk ona işkence verse de, haz duyar sevmekten, hayatı içinde daha çok yaşar ya da yaşadığını zanneder.

Vefasız bir aşığın, ya da artık imkânsız olan aşkının peşinde yer bitirir kendini, yok olur, ufalır, tüm duygularının kontrolünü, tüm benliği kaybeder… Yinede birçok şeye katlanır, bir türlü bırakamaz. Bile bile, canını acıta acıta devam etmek ister. Karşısındakinin de yorulduğunu anlamak istemez.
  

  Peki, hangi taraf daha şanslıdır? Seven taraf,  her zaman daha çok şanslı görür sevdiği için kendini, hatta karşı tarafı suçlayabilecek kadar şanslı ve haklı olduğunu düşünür. Sevmeyen de, şansızlıktan yakınır. Aşkı, böylesine kördüğüm halini aldığı için… Unutur daha önce söylediği aşk fısıltılarını, tükenir sevmediğini anlatamamaktan yorulur.

  Âşık olan, çaresini de bilir aslında, ama söküp atmaz işte… Hala sızlanır inatla, kalbimin yarısı geri dönse diye. Acı safhası bitince nefret başlar… Aşkın ikizidir nefret… Lanetler yağdırır aşkını çalana... Vefasızlıkla suçlar karşı tarafı, ta ki yarım bir kalple yaşamayı öğreneceği yere dek…

Ama her seferinde başa döner. Kimi zaman bıkar, yılar, vazgeçmeyi düşünür, ama yeniden canlanır yeniden çabalamaya başlar.

  Bir bataklık misali çırpındıkça battığını kabul etmez. Hep karşı tarafı suçlar umarsız duygusuz olduğu için. 
Seven mi haklıdır? Terk eden mi? Hiç bilinmez… İç içe geçer sevgiyle nefret. Zamanla geçer sanılır elbet, ama yara gider izi kalır gönülde. Ya lanetle vefasız bir âşık anımsarsın için sızlayarak, ya da en derinlerde küllenmiş, ama bitmeyen aşk…