Dipteki balıklar gibiyim uzun zamandır… Pırıltılı renklerini sıcacık gülümsemesini hüzün yolculuğunda kaybetmiş bir balık işte… Kırılganım da üstelik nicedir…
Peki neden bir akvaryumdayım da balık hafızalı değilim. Yaşadıklarımı bir anda silebilsem, unutsam olmaz mı? Hani bir türlü yukarı çıkamayan hasta balıklar olur ya onlar misali dipteyim… Oysaki ayaklarımı bir vursam yukarı, en yukarı çıkabilirim belki. Ama yok! Gücüm yok şimdilik…
Kuyruğumu her salladığımda bir toz bulutu sarıyor içine sıkıştığım akvaryumu. Debelenmeye korkum bu yüzden, bu yüzden suyu bulandırmaktan çekinmem. Rüyalarda karanlık nicedir. Bir el uzanıyor beni ışığa çıkaracak oysaki amacı sadece cama vurup uzaklaştırmak.
Soruyorum şimdi bir gün çıkar mıyım sıkıştığım bu akvaryumdan? Tek bir ışık kurtarabilir mi beni yalnızlıktan? Kim silebilir hüznü, acıyı balık olmayan hafızamdan?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder