Denemeler

ALMAN OYUNU

  Alman oyununu bilir misiniz? Hani topu duvara atarsınız 1’den 10’a kadar şarkısı vardır. Tek başınıza bile oynayabilirsiniz. Ben çok severdim o oyunu. Annem babamla barıştıktan sonra küçük bir evimiz vardı tek odalı… Konfor aramazdım çünkü anlamazdım ki çocuktum. Benim için günü kurtarmak önemliydi. Kavgasız dayaksız oyunla geçen bir gün…

 Evimi anlatmayacağım şimdi belki sonra ama şimdi beni çeken o müthiş kokudan bahsetmek istiyorum. Başıma iş açan o kokudan…

  Babamdan aldığımız harçlıklarla doğru arka sokaktaki bakkala koşardık… Koşardık… Kiminle mi? Tabi ki benden iki yaş küçük, ikizim kadar benzer kardeşimle… Şişko bakkal vardı arka sokakta… Şişko dedim ya kızmayın! O zamanlarda öyle derdik. Çocuk aklı bizimki kötülük yok. Hatırlıyorum da oldukça gençti aslında ama tontondu işte…

  Gözümüz dükkânın önünde takılırdı kalırdı. Filenin içine dizilmiş. Her renkte, her desende mis gibi naylon kokan toplar. Patlayana kadar oynarız kardeşimle. En çok ta Alman oyunu. Nerden öğrendiğimizi bilmiyorum ama oynardık işte. Bir gün annemle babam işten gelmişti. Biz de okuldan tabi. Topumu aldım dışarı çıktım. Babamın çağırmasıyla eve girdim. Kolumun altında lastik topum ağzımda da Dandy sakızım. Kızdı babam kaşlarını çattı. “Annen çağırıyor neden gelmiyorsun?” dedi. “Duymadım ki” dedim sakızımı çiğneyerek. Babam sakıza çok kızar. “Ne o sakız ağzında, annen hasta sen dışarıdasın” diye çıkışmaya devam etti. Aslında aldırış etmediğimden değil ama arkamı döndüm kolumda lastik topumla. Babam omzumdan tuttu. Topu elimden aldı. Şaşırdım bir an…

   Sonra mutfak çekmecesinden bıçağı aldı. Topu bacaklarının arasına koydu. Bıçağı kaldırdı. Ama her zaman bize kızan annem o gün elini nedense topun üzerine koymuştu. Bıçak annemin eline battı. Babamın telaşlı bakışlarını ve kızgınlığını hiç unutamadım. Çok korkmuştuk kardeşimle onlar hastanedeyken…

   Topum patlamadı ama bir daha hiç oynamadık onunla kendi kendine söndü. Babam yasaklamasaydı yine de oynamazdık zaten… O korku yetmişti bize.

  Geçen sabah oğlumu okula bırakırken okulun karşısındaki markete girdim. Gözüm uzun yıllardan sonra yine toplara takıldı. Kokladım onları kokmuyordu bile, hiçbir çekiciliği de yoktu.

  Arkamdaki hanım garipsedi topları koklayışımı… Güldü… Bende güldüm… “Çocukluğumu hatırladım” dedim. “Özlemişsin belli” dedi gülümseyerek. Ama o tat yoktu işte. Yıllar öncesinin coşkusu çekiciliği kalmamıştı toplarda. Öylesine bir çocuğun gelip almasını bekliyordu yuvarlak naylon toplar... Oysaki zor… Çünkü top oynayacak alan yok ki artık. Sokak araları, kırlık alanlar yok… Plastik malzemeden yaptıkları küçücük parklar var sadece. Oğlum şanssız top oyunlarını hiç öğrenemeyecek belki de… Toplarda öksüz… Çocuklarda şimdi…
Yazan: Deniz Yıldızı